Nieuwjaar 2012
geen sneeuw,
neen…
één goudblom in de tuin
calendula
seizoenen in de war
en ik / jij / wij proberen
de tred te houden
van wat aan ’t komen is
een nieuwe tijd
met nieuwe mensen
en eerlijkheid
recht door zee
of droom ik / jij /wij ?
calendula
voor als het kriebelt
…
In Herne geslapen en innig ingevoeld. De inspiratie van Calleman : “Mensen geloven dat de Maya kalender gaat over een eenmalige gebeurtenis (gewoonlijk 21 December 2012) wanneer er iets moet gebeuren, zij het een “poolkanteling”, een “galactisch alignement”, “Planeet X”, het einde van de wereld, of een “verandering van het bewustzijn”. Dit is een geweldig naïef en hoofdzakelijk religieus gezichtspunt, waarbij gedacht wordt dat veranderingen gewoon uit de hemel vallen zonder dat de mens daar actief en bewust in participeert in de opbouw van het proces naar het eenheidsbewustzijn. In de werkelijkheid is er overweldigend bewijs dat de Maya kalender opeenvolgende verschuivingen in het bewustzijn beschrijft, die vanaf 17 juli 2010 met een steeds hogere frequentie ervaren zal worden en nog meer na het begin van de Universele Onderwereld op 8 maart 2011. Maar pas op 28 Oktober 2011 zullen de verschuivingen ten einde zijn en zal een eenheidsbewustzijn zich stabiliseren die de grondslag zal vormen voor een millenium van vrede. Deze frequentietoename verklaart ook hoe het mogelijk is dat een dergelijke grote vernieuwing van alle systemen van overheersing mogelijk is in zo’n korte tijd.”
Hoop? Is dit echt een nieuw begin waarin alles stilaan in zijn plooi valt? Of ben ik niet meer dan een nostalgische dromer.
Weet je wat: ik neem het zeker voor het onzekere en ik zorg ervoor dat dit werkelijk een nieuw begin wordt!
En als je meedoen wordt dit ook het begin van wat Calleman n.a.v. zijn onderzoek van de Mayakalender voorspelt.
Zinnema, Brussel 17 september 2011. Lydia De Pauw-Deveen (Omoeke) presenteert haar biografie. Geschetste portretten in potlood en taal.
Wie was/is die politicus, artiest, auteur, voor haar?
Was het een ‘goede’ socialist of eentje die de partijkaart gebruikte voor zijn eigen belang?
Of was het een ‘echte’ socialist, iemand die congruent zijn overtuiging leefde? 
Lydia, die als vrijzinnige atheïst, geen autoriteit van een externe God nodig heeft om te leven naar haar geweten. De eigen verantwoordelijkheid voor een goede wereld begint nu en start vanuit het onrecht van vandaag en niet met het oog op de hemel of 30 maagden!
Lydia het onbewust (?) ingebakken machismo van sommige van haar mannelijke collega politici.
Over hoe ze moeten vechten heeft om een cursus ‘Kunst en Maatschappij’ te kunnen doceren op de unief.
Neen, ik sta er niet, geen familieleden. Ik heb wel een ‘portret’, of liever had. Ik heb de ‘schets’ niet meer. De drukker hield de tekening achter toen hij moest worden gereproduceerd . Ondanks mijn aanhoudende vraag heb ik het blad nooit terug gezien.
De vele goede momenten met de familie, Omoeke en opa Frans zijn in ons geheugen gegrift.
Maar die tekening had ik graag terug gehad.
Getty – LosAngeles. Ik sta voor een immens Belgisch schilderij dat ontbrak op de Ensor-tentoonstelling in Brussel. Het kon niet uitgeleend worden. Op het canvas een bonte gemaskerde processie met Christus (Ensor?) op een ezel, grijnzende militairen, vissersvrouwen, een verliefd koppel, een verwaand rechter, de zelfvoldane burgerij, een dokter met tovenaarshoed, de Dood in frak, de ‘Fanfares doctrinaires’, de bisschop die tamboer-majoor speelt voor burgemeester & schepenen in clownskostuum. Allen onder een vaandel met tekst ‘Vive la Sociale’. Ensor (Oostende, 1860 – 1949) houdt ons voor de gek, zet het establishment een neus.
2,58 bij 4,31 meter groteske figuren. Ensors atelier was niet hoog genoeg. Hij spijkerde het doek tegen de muur, het onderste gedeelte blijft op de grond liggen. Het doek wordt telkens een beetje verder opgerold terwijl hij laag per laag schildert. 50 jaar blijft het doek opgerold liggen in zijn atelier. Het werd pas opgespannen in 1917 toen hij naar de verhuisde naar de Vlaanderenstraat (Ensorhuis in Oostende). In 1929 ging het werk naar naar Parijs, in 1939 naar Brussel voor grote exposities. Eugène Demolder (ik woonde 15 jaar op de Av. E.Demolder in Schaarbeek) was één van die paar intellectuelen die het genie van Ensor erkende. In 1987 werd het schilderij aangekocht door het Getty en gerestaureerd. Ondertussen kennen we het als een grensdoorbrekend werk in de geschiedenis van de moderne kunst én als de achtergrond van ons 100 € biljet. Paradoxaal, hoe een parodie op het kapitalisme op een ‘duur’ bankbiljet prijkt. Vive la Sociale!?!
Dit lijkt wel een blog over afscheid en heengaan te worden. Dinsdagavond 12 april 2011 sliep Duc, onze Ierse setter, in na een korte onverklaarbare ziekte.
Dag Duc, speelse kameraad.
Dag hond, trouwe vriend, waker en wakker altijd.
Een les in hoe maak ik me zichtbaar gaf je ons.
Steeds klaar om ons tot spel te dwingen, om de bal te gooien, om de pantoffel te zoeken. Handig in affectie vragen, onbeschaamd.
We zullen je missen in spel en plezier.
We zullen je herinneren makker.
Je beeld zien lopen over de weide.
Je blaffen horen en dan denken… dag Duc, dag kameraad.
Ik wens je
Diepe stilte
witte nachten
feestgeruis
vuurwerk knalt de hemel stuk
morgen weer langer dag
voorspelbaar
zoals elk jaar
kleurt licht lenig nachttijd in
in schaduw bewegen
stoutmoedige ideeën
met sneeuw smelten zwarte gedachten
tot nieuw land, nieuwe aarde
echte bubbels, knallend nieuwe vormen
sprankels van verlangen
onverwacht voorspelbaar
ontluikend perspectief
sneeuwklokje, hyacint,
bloemenweide van geur en klank
hoor ze fluisteren
de mens is zwanger van een nieuwe lente
dat wens ik jou en mij en ons en heel de wereld
Boekenbeurs voor-geopend. Altijd leuk? Oude bekenden? Hé, dat is lang geleden! Hoe gaat het nog met je? Veel boeken natuurlijk. Zoeken tussen de ‘ingebonden papieren producten’ om sprankels authenticiteit en ‘bezield verhaal’ te ontdekken. Boeken als positiewerk. De marketingmachine draait. Morgen lange rijen voor Huysentruyt e.a. TV-gezichten. Het gezicht is vaak beter dan het boek. Wat baten kaars en bril als de uil niet zien en wil (of kan)
Pa dit is jouw manier van komen en gaan, van leven en sterven.
Je bent gestorven zoals je geleefd hebt. Eigenzinnig. Jij wou een pijnloze dood, vooral niet afzien. Je vond dat je alles gehad had wat je van het leven kon verwachten. Je wou wel gaan, maar wou ook op ma wachten, want dat had je haar beloofd, maar het werd te moeilijk en dus verdween je plots in je gedachten.
Iets meer dan een jaar geleden vertelde je me dat je gelukkig was. Voor jou mocht het nu eindigen, rustig en zonder pijn.
Je had je leven ‘geleefd’.
Gek, want je hield ook echt van het leven, de verse aardbeien, de krieken of de appelmoes of ‘compot’ uit de boomgaard, van een patéke of een praline – met een hap voor Duc, onze hond.
Je wou volop het leven leven en vond het minder prettig dat je lichaam moe was en je hoofd te vol van herinneringen. Je hoofd zal vol, daar kon niets meer bij. Elke straat had zijn geschiedenis en zijn mensen, vrienden in jouw hoofd: hier was dit, die is al lang weg, dat is hier veranderd, … Je was moe geleefd en genoot tegelijk van elk moment van leven.
En je doodgaan. Dit weekend hebben we nog gepraat over de oude tijd, ‘meter zuun’, je zus, je broer, familiehistories, jij en ma als jong gezin,.…kortom je jeugdjaren.
Je zuchtte. Wellicht dacht je, dit was het dan. Want maandagochtend heel vroeg ging je rustig weg. Traag en snel tegelijk, echt op jouw manier want wou je ook afscheid nemen. Wie slaagt erin om zonder pijn te gaan,met een lichte glimlach en rond zijn sterfbed zijn vrouw en vier kinderen?
Vorige week had ik nooit verwacht dat ik deze blog met de dood van mijn vader zou beginnen. Vandaag maandag 4 oktober 2011, 10u begaven zijn hersenen onder een teveel aan gedachten. Machteloos merkte hij elke dag hoe hij niet langer de controle kon houden over zijn wereld. Het vergeten wat zojuist gedacht of gesproken was viel hem zwaar. Hij ging, 81 jaar na het komen. Va-der, begint met een open lettergreep. Mijn vader gaf mij het leven door zijn liefde voor mijn moeder. Hij leerde mij liefhebben. Liet me zien wat werkte en niet werkte. Ik zag wat hij deed om mijn moeder gelukkig te maken of triest, of blij, of kwaad, wat haar vol liet stromen,… Wat vriendschap betekent en – ook al was ik het niet altijd eens met hem – rechtlijnigheid. Ik leerde van hem wat oud worden wil zeggen. Gek zei hij. Je wordt ouder en je wereld wordt steeds groter, en dan word je ouder en ouder en je wereld wordt steeds kleiner, niet veel groter dan je huis en de naaste familie.
Hier vertel ik wat me bezighoud, mijn gedachten beroert, of mijn hart sneller laat kloppen. Tot gauw.
